ODTÜ Beynimdeki Meşale

 Duygular/ içimin kızıllığınca yangın yüklü

Sınırları varlığıma yasak bir ülkedeyim

Belki:
Çiftçinin elinde unuttuğu bir tahıl tanesiyim

Beklide Sıradağların kuytularında

Kuru bir ot /ateş almayı bekleyen. 

Belki tamirci çırağının yarına kurduğu düş.

Beklide uzak bir iklimde esip geçen sam yeli        
Dur ey hayata titreyen yaprağıyım

Bırak gayrı rüzgârlara /ağıt yakmayı.                                                 
Varlığım/ var olmamın öteki adıdır yaşam.  

   Ey ölüm Haydi, bakışlarını çöz kirpiklerimden.

Ateş içerek son kez gireceğim /sevdanın eşiğinden

Varsın bağışlamasın beni hayat

Yokluğumun külleri savrulsun yeterÜlkemde 

Susma ey yarasında nehirler fışkıran hayat

Ateşten meşale yap sırtımda gömleğimi ki,

Gün ışığına çıksın karanlığım öteki yüzü

Eriyip gitmesin ardımdan yaşadığım ne varsa 

Haydi, ne duruyorsun öyle sessiz

Uzat tepelerin ardından gülüşlerini ey güneş

Yarasına akrep düşsün aydınlıktan kaçanların

Ben gayrı bu hayatı-

Bir anneye/ bir bebeğe bağışlayacağım.

Varsın yüreğime çarparak/ dövsün kıyılarımı acılar

İnsan kimliğine sarılmışım yaşamın,

Az sonra ateşleyeceğim fitilini dilimin

Kaç gündür hazır bedenim

Devrim meşalesini yakmak için ODTÜ de  

Ey yarasında ateşler fışkıran kalbim

Kaç zamandır ateşten bir ip boynumda
Uzanır giderinim bir eve bir üçüncü yurt’a
Bilinmeli ki susmayışlarımın, bir yanı ölüm.

 Kor ateşlerinde sınanmışım yaşamın,
Haykırıyorum/ acılara akan bir sesle
Gecenin göksünde bir çöl çiçeği açar sesime,

Bir yaban gülü iliştirdim kalbime/ kızıl

Bütün çığlıklarını kuşansın gelsin ölüm. 

Çelişki değil kederli bir dağ gibi duruşum.

Ondandır Ülkemin orta yerinde düşlediğim yangın. 

Bir derviş gibi selamlıyor /duygularımı, benliğim.

İncinmişliğim karalarını giyinişim, yaşamın.
Aykırılık çıldırmaya vardı sakalımla.
Ben köklerimden koptuğundan beri                      

  Sürgünüm bu şehirde........ 

Kemirirken içimi utangaç arzular çılgınca

Bir sevdadır gül yaprağına konmuş aşk.
Ki köklerimize su vermez toprak /yanmışız.
Yırtık çoraplarımdan fırlar dışarıya köklerim.

Ellerim nasır /ayaklarım Çırıl çıplak. 

Ben kendimi bulmuşum bende                                 
Varsın kirpiklerimden acı dökülsün                   

Sevgilerden aldım suların derin akışını

Yüreğimin nakışını döktüm çeliğin potalarına.
Susmuyorum ki, kimseler merhamet etmesin,

Her ne ararsam benden uzak değil
Biliyorum nasıl ürkütür yangınlarda kıvılcımlar.

Hayat bu işte dayan ey yüreğim /susmak aykırımdır

Bir varmış bir yokmuş./tükenip gidiyor insan.......... 

Yaşamın önüne çekilen duvara çarpar kalırsınız bazen ve karanlıktır her yer, işte o an bir tek yapılacak şey vardır bedenini yakmak. karanlığa inat..Bir dönem ODTÜ de yaşadığım baskı ve tehditlerin  içinden  doğan şiir.. Abdullah Oral